ฉันขอโทษ…
ที่ต้องบอกว่าอยากหยุดเรื่องราวของเราไว้เท่านี้
ไม่ใช่เพราะว่าฉันมีใครใหม่
และไม่ใช่เพราะหมดรักเธอแล้ว

รักที่เคยล้นใจ…
อย่างไรก็ยังล้นอยู่อย่างนั้น…ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
แต่เธอจะรู้ไหม
บางทีการที่เราจะเดินเคียงข้างไปกับสักคน
แค่รัก…ก็อาจไม่พอ

เจ็บปวดไม่แพ้เธอ
เสียน้ำตาก็ไม่ต่างกัน
แต่ก็ต้องสั่งหัวใจให้มันเข้มแข็ง
อ่อนแอไปก็ไม่ได้อะไร…ก็ตัดสินใจไปแล้ว
ฉันเลือกที่จะสานฝัน…
ฉันอยาก…ไล่ล่าตามที่สิ่งที่เรียกว่าอนาคต
และเธอก็ทนไม่ได้…เมื่อฉันทุ่มเทให้กับสิ่งที่อยู่ปลายขอบฟ้า
มากกว่าปัจจุบันของฉัน…กับเธอ

เปลี่ยนหัวใจให้เหลือแค่คำว่ามิตรภาพกันก่อนดีไหม
จนกว่าเธอ…และฉัน…จะพร้อมมากกว่านี้
ก็คงไม่อาจต่อว่าเธอได้…หากเธอเจอะเจอใครคนใหม่ที่พร้อมกว่า
แต่ก็คงไม่เป็นไร…ในเมื่อหนทางนี้ฉันเลือกเอง

อย่างไรฉันก็จะยังแอบหวัง
หากวันนั้นเธอยังไม่มีใคร…
ฉันจะถามเธอสั้นๆ
ยังรอฉันคนนี้อยู่…ใช่ไหม

หัวใจ…ในนามธรรม
คือกลุ่มกล้ามเนื้อ…อวัยวะหนึ่ง
แต่…กลุ่มก้อนเนื้อนี้
…บอบบางนัก…

หัวใจ…ต้องการความรัก
หัวใจ…ต้องการการดูแลเอาใจใส่
หัวใจ…ต้องการความห่วงหา
หัวใจ…ต้องการสิ่งเหล่านี้มาหล่อเลี้ยง
เพื่อที่…หัวใจ…จะดำเนินชีวิตต่อไป

แต่เธอจะรู้ไหม…
หากหัวใจ…ถูกทำลายลง
ด้วยความเย็นชา…
ก่อนที่หัวใจ…จะพังไป
มันจำเป็นต้องสร้าง…
…กำแพง…
ขึ้นมากางกั้น…ปิดล้อม
ป้องกัน…หัวใจ…จากทุกสิ่งทุกอย่าง
แล้วใช้เวลา…รักษาแผล

และเมื่อเวลาผ่านไป…
เมื่อปากแผลเริ่มปิด
หัวใจที่อ่อนล้า…
จะเริ่มคุ้นเคย…เฉยชา…
กับความว่างเปล่า…อันโดดเดี่ยว
หัวใจเริ่มเรียนรู้…
จะอยู่ด้วยตัวเอง…ลำพัง
แม้กำแพงจะหายไป…
…แต่หัวใจยังปิดตาย…

หากแต่สุดท้าย…
สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนแปร…
หัวใจ…ก็คือ…หัวใจ
หัวใจ…บอบบาง…เช่นเดิม

ในบางครั้ง…

ความรัก…ไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ย

เพราะไม่มีถ้อยคำได้อธิบายได้

ความรัก…ไม่จำเป็นต้องแสดงออก

หากเพียงสบตา…ก็เข้าใจ

ความรัก…ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกัน

เคยได้ยินไหม? ไกลตา…แต่ใกล้ใจ

ความรัก…เพียงสองใจรับรู้ว่ารัก

คุณค่าของคำว่ารัก…จะล้นใจ

วันหนึ่ง…
ฉันตื่นขึ้นมา และพบว่า
ได้มีคนคนหนึ่งเดินเข้ามาในชีวิต
เยี่ยมหน้ามาทักทาย
ยิ้มให้กับคนธรรมดา-ธรรมดา อย่างฉัน

อีกวันหนึ่ง…
ฉันตื่นขึ้นมา และพบว่า
คนคนเดิมได้เดินเข้ามาในหัวใจ
เปิดประตูที่ปิดตายตลอดมา
เขายังยิ้มให้ แล้วถามว่าขอเข้าไปได้ไหม

และวันหนึ่ง…
ฉันตื่นขึ้นมา และพบว่า
ฉันกำลังทำร้ายคนคนหนึ่ง…คนเดิม
คนที่ค้นหากุญแจในหัวใจฉันเสมอมา
เพราะหวังว่าเขาจะได้ล็อคประตู ไม่ให้ใครเข้ามาได้อีก

ฉันไม่รู้…แม้แต่นิดเดียว
ว่าเธอรักฉันได้อย่างไร เพราะอะไร
มันเริ่มต้นที่ตรงไหน…แม้แต่เธอเองก็บอกฉันไม่ได้
แต่บางที…สำหรับฉันคนที่ต้องการเหตุผลในทุกเรื่อง
ในเรื่องนี้…เรื่องของหัวใจ…ฉันอาจไม่ต้องการคำตอบ

เหมือนเป็นเรื่องตลก
ที่อยู่ดีดีก็มีใครสักคนมาบอกว่ารัก
มันไม่น่าเชื่อ…และฉันไม่เคยเชื่อ
จนเธอทุ่มเท ทำทุกอย่าง…ทั้งหมด
ฉันจึงเริ่มกลับมาคิด…คิด
หรือบางที…ฉันควรจะให้โอกาสเขา…สักครั้ง

ดูแลหัวใจของเธอไว้ดีดีก่อน…ได้ไหม
ถึงแม้หลายครั้งคราว ฉันอาจจะเป็นคนทำร้ายหัวใจเธอ
แต่ก็ช่วย…รักษา…ความรักของเธอไว้ก่อน
ฉันอยากให้เธอค้นหากุญแจที่ซ่อนอยู่ในใจฉัน
และฉันรู้ดีว่าหากเป็นเธอ สักวัน…คงหาเจอ
จากนั้นเธอค่อยลงกลอน ปิดตายหัวใจฉัน
และฉัน…จะเก็บเธอไว้คนเดียวในนั้น

โปรดรอความรักจากฉัน…ได้ไหม
ฉันอยากให้มันเติบโตแข็งแรง
แล้วจึงมอบตอบแทนให้เธอ

ถ้าหากเธอรอได้
…คงจะมีวันที่เราได้รักกัน…